12.4.12

στο χείλος τού παραλίγο


περιοδικές εξάρσεις
με απομακρύνουν
από ενδεχόμενη συμφιλίωση.
συμφιλίωση με τι;
δεν έχω αποφασίσει ακόμα.

αιωρείται μια πίεση
ν' αποδεχτώ την ήττα μου.
μα πώς να την αποδεχτώ;
δεν έχει γίνει πόλεμος.
η πίεση επιδεινώνεται.
μου σφίγγει τον αυχένα.
με στριφογυρίζει
και με πετά στον τοίχο.
κι ενώ σέρνομαι πάνω του
τού φιλάω την πληγή.

τόσο καιρό εδώ κάτω,
τον έχω αγαπήσει.
πάνω του δε γράφω πια.
μου είπε πως πονάει.
μα τού αρέσει η φωνή μου.
με τα χρόνια έχω γλυκάνει
με τους ψιθύρους μου
το χρώμα του.
έχω κάνει τρυφερό
το άγγιγμά του όταν
χαϊδεύει την πλάτη μου.

όχι καλοί μου ηδονοβλεψίες.
δεν είναι τού παραλόγου θέατρο αυτό.
ποτέ δε μ' άρεσε αυτή η γελοιότης.
εγώ είχα πάντα γύρω μου τρελούς
κι όχι εραστές παράλογους.

τι ψάχνετε μωρέ γι' αυλαία;
το θέατρο αυτό δεν έχει αυλαία.
τίποτα δεν υπάρχει να καλύψει,
τ' αχόρταγά σας μάτια.
για σκεφτείτε.. το ιδανικό άλλοθι.
ευχαριστιέστε, έτσι;
ωραία....
γιατί το θέατρο αυτό,
το θέατρο τού Επιλόγου
ποτέ δε θα τελειώσει.


© copyright, μαρίνα ακλήρου